Razil Veliyev, Tataristan'ın evladı bir dünya şairi. Her eser sahibinde olduğu gibi şairde de görünen, doğup büyüdüğü ülke tarihinin son dönemeci de diyebileceğimiz, içinden geçmekte olduğu çağdaş kültür anını, o ortak ruh halini, en yetkin ifadelerle yakalayabilme oranında başarıya ulaşmasıdır. Veliyev'in şiirleri, bir "ara dönem" insanının çalkantılı dünyasının gür imgelerini taşır. Onun şiirlerinde savaş ve barış; esaret ve özgürlük; kayıp ve kazanç çocuksu bir masumiyet ve şairane bir duyarlılıkla iç içe geçmiş ve dönüşmüştür. Anadolu şiirine de hiç yabancı olmayan bir duyguyu, hüznü katar.
Veliyev'in şiiri, çağdaşları tarafından, bugünkü Tataristan ruhuna yansıları ve o ruhun bu yansılardan sanata dönüştürdükleridir. Bu anlamda Veliye'in şiirleri Tataristan'ın ruh ve bilinç tarihi olarak da okunabilir.
Yayıncı - Erkam Tufan Aytav
MAVİ HÜZÜN
Mavi kabuklar arayıp durdun.
Bulamayınca taşa seslendin.
Ricalar, yalvarmalar niye?
Anlar mı sanki deniz göz yaşını.
Denizde yalnız mavi hüzün yaşar.
Bu gerçeği çok evvel çözmüşler.
Bahtınızı karartırsınız ancak,
Yüreğime düşmeyin martılar. |
